Yine ulaşamadım gökyüzüne; karanlıkta bekliyorum alabildiğince. Yalnız kalanlardan mıyız biz hep? Yoksa yalnız bırakılanlardan mı? Yalnızlığı tanımla deseler onlar sözlük anlamını beklerken hayatı gösterenlerdeniz biz. Acımasızca, direk ve sonunu düşünmeden... Çünkü bir kaygımız yoktur bizim. Zaten anlaşamayız kimseyle.. Belkide bu yüzden yalnızız. Belkide biz onlarsız değilde onlar bizsizdir hiç düşündünüz mü? Olamaz mı yani; onlar kendini kalabalık sanarken aslında biz en güçlüsü olamaz mı?
Hadi bakalım gelelim normale. Ne anlatmak istedim yukarıda bilmiyorum. Neden anlattım onu da bilmiyorum. Ama yalnızım bak bunu çok iyi biliyorum.
Şu an arkamdaki televizyonda "Leyla ve Mecnun" dizisi bittiği için star tv de başlayan "Bende Özledim" dizisinin tekrarı var. Klavye ve ekran önümde yazabilmem için doğal olarak. Sağ tarafımda bir ayna var içimi yansıtmıyor belki ama kendimi görebiliyorum. Ayaklarımı uzattığım, çarşaf ve kılıfları geçirilmemiş yorganın örtülü olduğu yataksa solumda kalıyor. Duvarda çalışmayan sarı bir saat. Masam dağınık. Yarı içilmiş kahve, mandalina ve muz kabuğu, bir kaç defter ve kitap, bir paket sigara ve de gitarımın penası..
Bu saçma yazımıda yine saçmalayalarak yazdım. Saçma olmadıysa kusura bakmayın artık. Başka zaman umarım... Ayrıca o betimlemeyi bu yazıyı nasıl bir ortamda yazdığımı anlatmak için kaleme aldım. Hadi kalın sağlıcakla...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder