Orda, köşede duran küçük bir kız vardı. Yerli yersiz konuşmalara maruz kalmış soğuk camın buhusundan bakıyordu gizlice. Aklından milyonlarca şey geçiyor olabilirdi; ama o, silip atamadığı, hafızasında derin izleri olan anılardan birini seçmişti çoktan. Bazen sıcak sobanın yanında kıvrılıp annesinin saçlarını taramasını özlüyordu. Bazen de keşke babam burda olsaydı dercesine bakıyordu teyzesine. Küçükken kaybetmişti annesini. Babasıysa kim bilir nerde; bırakıp gitmişti bir kaç yıl önce. Kin duymuyordu babasına. Ne olursa olsun "o beni severdi çok önemli bir nedenden ötürü gitmek zorunda kaldı" diye avutuyordu kendini. Tutunacak tek dalı teyzesiydi. Gereğinden fazla ortak yönleri olduğunu düşünür, kendisini ona yakın hisseder ama bunu dile getirmekten çekinirdi. Teyzesi her sabah "günaydın kızım" derdi ve her söylediğinde aynı mutluluğu yaşardı. Belki annesinin yokluğundan belkide yaşadığı onca üzüntü duygularıyla oynamış, iyi olan en ufak bir olaydan bile kucak dolusu mutluluk çıkartabiliyordu.
Bu sabahta her sabah olduğu gibi teyzesinin "gunaydın kızım" demesi ile gülümsedi. Teyzesi ona iyi geliyordu. O olmasa kim bilir ne yapardı. Rüzgar estikçe cam ve kapıların arasından içeri giriyor, çıkarttığı ses ile daha soğuk hissetmesine sebep oluyordu. Banyoya gitti. Yüzüne çarptığı soğuk çeşme suyu kendisine gelmesine yardımcı oldu. Saçlarını taradı. Annesininki gibi olmasada elinden geleni yapmıştı. Nedense annesiyle yaşadığı anılar belli belirsiz anlarda karşısına çıkıyordu. Bu onu bazen hüzünlendiriyor, bazen de hafif bir gülümseme olarak yüzünde beliriyordu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder