Evimden binlerce kilometre uzakta, yoklukla varlık arasında bir yerdeyim. Orası olmamam gereken bir yer aslında. Bu yüzden orda olduğumunda farkındayım. Çünkü karşıydım hep sisteme ve halada karşıyım. Farklı mıyım? Sen neysen oyum işte. Uzaklardan bir kadın çığılığı geliyor. Merak ediyorum ama yavaş yürüyorum nedense. Belkide karşılaşacaklarımdan korkuyorum. Yaz aylarının bitişine yakın hafif rüzgarlı bir hava var. Biraz gün ışığı, ılık rüzgar ve koşuşturan insanlar. Rutin hayatlar yani. Yaklaştıkça artan heyecanım küçük bir çocuğun sevinci gibi. "Neden?" diye sorsalar cevap veremem belki ama mesele bu değil tabiki. Tam olarak bilmediğim birşey bu. Anlam veremediğim, anlayamadığım.. Ses uzaklaşıyor ben yaklaştıkça. Belki oda korkuyordur. Olamaz mı? Ben ondan, "O" benden korkuyordur. Ya da ben öyle zannediyorumdur. Uzakşalan çığlıkla hızlanıyor adımlarım. Daha fazla istiyorum onu görmek. Bir anda kesilen sesle birlikte yıkılıyor hayallerim. Bitiyor sevincim. Ve tükeniyor nefesim. Soluk soluğa uyanıyorum..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder